مرده های بی برکت

ثانيه‌ها تمام شدند

elyasalavi — Fri, 20 Jun 2008 17:28:18 GMT

كوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت تا كه در آتش عشقت گدازانم چو شمع

تولد

- درّدري: سايت مركز فرهنگي " درّدري " راه اندازي شد. اين سايت حاصل تلاش تعدادي از شاعران و نويسندگان و هنرمندان بزرگ هموطن است كه داراي بخش‌هايي چون ادبيات، هنر، جامعه‌شناسي، سينما، داستان و... است. مطمئنا نياز به چنين منبع حرفه‌اي و معتبر هميشه احساس مي‌شد به خصوص براي كساني كه در داخل كشور هستند و مجله‌ي " خط سوّم" را به طور مرتب دريافت نمي‌كنند و يا آنها كه در كشورهاي غربي به سر مي‌برند. (ماه گذشته نيز اولين سالنامه ادبي افغانستان نيز توسط اين مركز چاپ و منتشر شده بود).

- الياتو :الياتو نام وبلاگ شخصي سيد نادر احمدي است. بالاخره استاد احمدي نيز شروع به وبنامه‌نويسي كرد و به قول خودش:" این قلم هم سرانجام تسلیم اغوای این عجوزه هزار داماد یعنی وبلاگ نویسی شد و پس از پنج سال دوری از عرصه فکر و فرهنگ اینک آمده تا درد دل های خود را از طریق وبلاگ "الیاتو" با شما دوستان همدل و همراه در میان بگذارد." از اين تولد دوباره چنان خوشحالم كه نمي‌دانم چه بگويم. تنها شما را به ديدن و خواندنش فرامي‌خوانم.

- رابعه : محبوبه ابراهيمي، شاعر كتاب "بادها خواهران منند" كه اكنون در كابل زنده‌گي مي‌كند، وبلاگ " رابعه‌" اش را خانه‌تكاني كرده و بعد از مدت‌ها دوري بازگشته است. آخرين باري كه او را ديده بودم، گفته بود: "شعر را رها مي‌كنم، ديگر نمي‌سرايم..." و دلاليش را نيز گفته بود و جواب من سكوت بود. اما حالا كه شعر جديدش را خواندم بسيار شاد شدم. مثل هميشه حال و هواي شعرش بوي اندوه و دلتنگي و تلخي دارد اما تنها اوست كه مي‌تواند چنين عميق و زيبا بسرايد. تولد " عماد" را نيز به او تبريك مي‌گويم.

- حلقه فرهنگي زلف يار : جوانان نویسنده بلخ گرد هم جمع شده و بر اساس روحیهء خویش حلقه یی را به نام «حلقهء فرهنگی زلف یار» سرو سامان داده اند، آنها از این اقدام خودشان خوشحالند چون برای اولین بار در بلخ حلقهء فرهنگی با این مشخصه ها اتفاق می افتد. يكي از فعاليتهاي مهم اين حلقه، چاپ مجموعه شعر از جوانان است كه به نوبه‌ي خود كار شگفتي است. از آن جمله مي‌توان به اين كتاب‌ها اشاره كرد: "نوشته‌ام كه خط بزني" از ابراهيم اميني، " آه ديوانه زود مي‌ميرد" از حسن آذرمهر و " وقتي هواي چشم ترا مه گرفته بود" از ابراهيم اميني. اين كتاب‌ها با كيفيتي بسيار مطلوب و وزين به چاپ رسيده با طرح‌جلدهاي زيباي جناب" ژكفر حسيني". از وبلاگ گروهي اين دوستان ديدن كنيد.

تصميم كبري:

" كبري تصميم دارد برگردد". نمي‌دانم چرا شنيدن اين جمله چنان مرا به شور آورد. مرا به فكر فرو برد و در ذهنم لب‌هاي خندان، چشماني روشن و دستاني اميدوار را تصور كردم. اما كبري كيست و به كجا برمي‌گردد؟ كبري يك داكتر(پزشك) جوان است كه پس از سالها دوري به وطنش برمي‌گردد. به سرزمين مادري‌اش كه هيچ خاطره‌ي از آن ندارد و تنها مزارع خشخاش و خانه‌هاي ويرانش را از تلويزيون ايران ديده و تنها قصه‌هاي برادركشي‌اش را شنيده. كبري چند ماه قبل براي اولين بار به وطن سفر كرد و به مناطق مركزي رفت و اكنون تصميم گرفته براي هميشه برگردد، برود به قلب فقر، به دهكده‌هاي خاموشي كه سل و آسما و کزاز، هر شب جان كودكي را مي‌گيرد.

كبري مي‌گويد: " وقتي به مناطق مركزي سفر كردم، به هر جايي كه مي‌رفتم مردم به گرمي با من رفتار مي‌كردند و مي‌خواستند تا در آنجا بمانم و بيماران‌شان را درمان كنم. رنج را در چشمها و دستهاشان مي‌ديدم و حسي به من مي‌گفت كه تو مديون اين آب و خاك و مردمي... مي‌دانم آنجا برق نيست، گاز نيست و تا دلت بخواهد سرماست و تاريكي اما وقتي زني از اينكه كودكش را از مرگ نجات داده‌ام از خوشحالي مي‌گريد، خستگي‌هايم دور مي‌شود و من حس مي‌كنم بايد بمانم، مبارزه كنم، صبور باشم، سختي بكشم‌ هر چند مي‌ترسم..."

چقدر مردم ما به چنين كساني نياز دارند. كاش اوضاع امن‌تر شود و جوانان تحصيلكرده بتوانند به وطن برگردند و به هموطنان خويش خدمت كنند. براي كبري‌، دختر خاله‌ء عزيزم و همه‌ي آنها كه بازگشته‌اند و بازخواهند گشت، خوشي و موفقيت را آرزومندم.

ترس، آخرين شعر من:

به پرچم آواره‌ي كشورم خيره مي‌شوم

كه از ترس در آسمان مي‌لرزد

در او هيچ غروري نمانده

هيچ رمقي نمانده

تنها مي‌لرزد

حتي وقتي باد نمي‌وزد

مي‌لرزد

پرچم دلتنگ كشورم

هر غروب

غم‌غبارها را از چهره پاك مي‌كند

و به كوچه‌هاي خلوت خيره مي‌شود

كه روزي

كودكاني سرشار در آن مي‌دويدند

و امشب پوتين‌هايي بيگانه قدم مي‌زنند

پرچم غمگين كشورم

هر شب

آرام آرام خاطراتش را مرور مي‌كند:

- برادرم بر دارلامان ايستاده بود

مغرور

سركش

اما گلوله‌ها امانش ندادند

و سينه‌اش را دريدند.

پدرم بر "بام دنيا" آواز سر مي‌داد

بلند

آزاد

اما پاهايش را بريدند

و او به خاك افتاد.

پرچم مهربان كشورم

هر نيمه شب

بال‌هاي سبزش را مي‌گشايد

كودكان مفلوجش را بلند مي‌كند

پسرانش را از گورهاي دسته‌جمعي فرا مي‌خواند

دخترانش را از حجله‌‌هاي آتش مي‌گيرد

و به دورها پرواز مي‌كند

به كوهستاني در" بدخشان"

به درياچه‌اي در " آمو"

كه در آن هيچ ميني نروييده

و هيچ گلوله‌اي اجازه نفس كشيدن ندارد.

پرچم خسته‌ي كشورم

هر صبح چشمان سرخش را مي‌گشايد

پيراهن سياه بر تن مي‌كند

و از ترس مي‌لرزد.

توضيحات:

دارالامان: بنايي باشكوه در كابل كه در آن تصميمات بزرگي‌گرفته شد، قراردادهاي صلح و جنگ فراواني امضا شد و اكنون ويرانه‌اي از آن باقي است.

بام دنيا: اشاره به بت‌هاي بودا در باميان دارد( البته اين را از روي فيلم مستندي به همين نام اقتباس كرده‌ام و آنطور كه يكي از دوستان نظر داده‌اند، بلندي‌هاي پامير به " بام دنيا" مشهور است)

بدخشان: ولايتي در شمال شرق افغانستان با مناظر طبيعي بكر و مردماني متفاوت.

جهان ترانه‌ي تلخي است

elyasalavi — Fri, 16 May 2008 21:03:18 GMT

به سيّد رضا محمدي عزيزم كه از جان دوست‌ترش ‌مي‌دارم.

"جهان ترانه‌‌ي تلخي است"

نگاهِ نااميد ِ مرد گفت

وقتي مرگ را كنار بسترش ديده بود

كه آرام و صبور

منتظر نشسته است.

"جهان ترانه‌ي كوتاهي است "

لب‌هاي ترك‌خورده‌ي پسري گفت

كه گلوله‌هاي عاشق زيبائي‌اش را بوسيده بودند.

- چه زود تمام شد!

كاغذپران‌ و آواز و خنديدن

"جهان ترانه‌‌ي تاريكي است "

ديوار خراشيده‌يِ‌ اتاقي ‌گفت

كه قرن‌ها

ميهمان آخرين شب محكومان بود.

- مرده‌گان بسياري هنوز در من نفس مي‌كشند

نامه مي‌نويسند

از ترس مي‌لرزند.

جهان ترانه‌ي دوري است

پاهاي بی‌تاب آواره‌اي گفت

كه مي‌خواست از مرز بگذرد...

جهان ترانه‌ي تلخي است.

۱۶ مي‌۲۰۰۸ - آدليد

(لطفا اين مطلب را بخوانيد و نظر بدهيد)

"خطّ سوم منتشر شد". اين خبري بود كه ماهها منتظرش بودم. و يك ماه ديگر نيز بايد صبر مي‌كردم تا بتوانم لمسش كنم. ورق بزنم، طرح‌هايش را ببينم و بخوانمش. بالاخره انتظار به سر رسيد. همان شب اول بيشتر مجله را خواندم و به قول معروف دلي از عزا در آوردم. اما در پايان آن جشن يكنفره، احساس تلخي با من بود. مي‌خواهم آن را با شما نيز قسمت كنم.

خط سوم، نام مجله‌اي است كه به همت چند شاعر و نويسنده در موسسه درّدري منتشر مي‌شود. مجله‌اي كه به باور بسياري، در تاريخ كشور ما به وزانت و فخامت آن نمي‌توان يافت. بزرگترين نويسندگان و شاعران در آن مي‌نويسند. و چيزي كه عجيب و شگفت است اينكه تنها حلقه‌اي است كه معيارش قوميت و مذهب و منطقه‌گرايي نيست ( و اين در تاريخ پرافتخارما يك بدعت آشكار است).

اما چيزي كه كام مرا تلخ كرد و عزايم را به عزا بدل كرد اين بود كه چرا چنين گل زيبايي هر بهار شكوفه نمي‌دهد؟ چرا اين اسب‌هاي پرشور هر صبح شيهه نمي‌كشند؟ مگر نه اينكه در آشوب‌بازار فرهنگي و هنري ما جاي چنين گنجينه‌اي خالي است؟ مگر نه اينكه جوانان تشنه‌ي آموختن ما، به جاي خواندن داستان‌هاي مجلات بازاري پايتخت، مي‌بايد داستان‌هاي عميق " محمد حسين محمدي" و " آصف سلطان زاده" را بخوانند. دختران به جاي شعرهاي كوچه‌بازاري هندي، شعرهاي " زهرا حسين‌زاده" و " محبوبه ابراهيمي" را زمزمه كنند...

اما باز به اين خيالات خنده‌ام گرفت: من كه باشم كه اينطور تجويز مي‌كنم؟اما دوستان، واقعا با همين حركت‌هاست كه كم‌كم پايه‌هاي شكسته ملتي استوار مي‌شود. براي رسيدن به سرمنزلي امن، به روشنايي نيازمنديم. مجله‌ِ خط سوم يكي از اين چراغ‌هاست.

هر كسي بايد به سهم خودش كاري بكند. من از نزديك با اعضاي اين مجله آشنايم و از بعضي دردهايشان باخبرم. يكي از دلايل مهمي كه باعث تاخير چاپ يك ساله و حتي دوساله اين فصلنامه مي‌شود، مشكل مالي آن است. و اين مشكل با فروش مناسب آن در كشورهاي غربي و در داخل كشور و ايران تا حدي برطرف خواهد شد. اما دريغ كه مردم ما حتي قشر فرهنگي، آنقدر كه براي گرفتن شيرتازه براي صبحانه اهميت مي‌دهند، به گرفتن يك مجله وزين وقعي نمي‌نهند. و نتيجه فقر است، فقر هميشگي، خمودگي و تاريكي... بگذريم.

و حال تو چه فكر مي‌كني؟ چه ايده‌اي داري؟

نكته مهم۱: دوستاني كه در كشورهاي اروپايي يا امريكا هستند و مايل به دريافت يا اشتراك و يا نمايندگي پخش هستند، لطفا پيام بمانند.

نكته مهم ۲: دوستاني كه در استراليا هستند، مي‌توانند مجله را از "آقاي ابولقاسم جاويد" در ملبورن،" سيدنادر احمدي" و من در آدليد (همينطور در فرش‌فروشي نجفي و سوپرماركت افغان نيز موجود است ) و " جناب آقاي انگوري" در سيدني و شهرهاي ديگر، دريافت كنند.

و آخرين شعر سيدرضا محمدي

رقابت

من و دریا دو رفیقیم ز هم دور شده

دو به آشفتگی و غربت مجبور شده

من و دریا دو از آغاز ازل دیوانه

دو به لای و لجن جامعه مهجور شده

او شب و روز به دشت و دره سر می‌کوبد

مثل اسبی که به ناگاه کرو کور شده

جاهلیت به سرآسیمه گی‌اش آورده

دختری تازه شده زاده و در گور شده

او زنی عاشق مردی که در آن بالاهاست

اشکش از بس که چکیده است تنش شور شده

من، اگر شور نه عاشور پر از شور و شرم

که به بد بختی بسیارش مغرور شده

مثل دریا پر از آرامی و آشوبم و باز

با هزاران لجن و لایم محصور شده

می‌‌رسم کوچه به کوچه به تماشا بغلش

فرصتی که به هزار آفت مقدور شده

■

او به تشریف من سوخته مسرور ولی

من به دیدار چنو یاری مسحور شده

■

من و دریا دو رقیبیم ز هم دور شده

دو به آشفتگی و غربت مشهور شده

مي‌۲۰۰۸- لندن

ياد

elyasalavi — Wed, 16 Apr 2008 17:14:18 GMT

اي خرم از فروغ رخت لاله زار عمر بازآ که ریخت بی گل رویت بهار عمر

مطالب اين شماره:

آخرين شعر من

يك بازي تازه ( عكس يادگاري)

داوود سرخوش در استراليا

آخرين غزل سيد رضا محمدي

ياد

جاده‌ها

چين‌هاي پيشاني زمين‌اند

كه هر روز بيشتر و پيرتر مي‌شوند

اينقدر به اين خط‌هاي طولاني خيره نشو

حتي اگر دوباره درخت‌ها عريان شوند

و برگ‌ها به شاخه‌ها باز گردند

مسافر اين جاده بي‌خبري است.

□

ياد

ياد تو را هر نوروز كنار سفره مي‌مانم

كنار قرآن‌ ساکت و ماهي‌ دلتنگ

ياد تو آواز مي‌خواند

و از سفرهايش به سرزمين‌هاي دور مي‌گويد

يادت شيرين است

فكاهي‌هاي شيرين تعریف می کند

و ما مي‌خنديم

و گريه مي‌كنيم

يادت به شانه‌هايم دست می کشد

و به لحن هميشگي مي‌گويد

" خَير است "

- تنهايم

بگذار از تو تازه شوم

بر رج‌هاي پوست تو دست بكشم

يادت آرام و مهربان گوش مي‌كند

- " اما خورشيد پشت دروازه رسيده است

بايد بروم "

□

هنوز به دانه‌هاي كوچك تسبيح ايمان داري؟

به آيه‌هاي اميد

و فال حافظ

اينقدر به اين خط‌هاي تاريك خيره نشو

مسافر اين جاده بي‌خبري است.

يك بازي تازه : عكس يادگاري

( اين يك بازي ساده است كه به نظرم جالب مي‌آيد. يك عكس را انتخاب كنيد و درموردش بنويسيد. خاطره آن عكس، اتفاقي كه در آن افتاده و .... دوستان عزيزم صادق دهقان، شهرزاد اكبر، سعيد توكلي، ليلا كردبچه، مرتضي خسروي و علی حبیبی و طاهره ده پایینی را به اين بازي دعوت مي‌كنم)

تازه به ايران آمده بوديم و در يك محله دورافتاده مشهد زندگي مي‌كرديم. يك روز برادرم با شادي بي‌نهايت به خانه آمده بود. او يك دوربين عكاسي قرض كرده بود. سريع آماده شديم و بهترين لباسهايمان را پوشيديم. من شايد 8 يا 9 ساله بودم و او 12 ساله. تنها جايي كه به ذهنمان مي‌رسيد " حرم امام رضا(ع) " بود. كنار حوض روبروي يكديگر ايستاديم و اين لحظه تا ابد جاودانه شد.

يكي از كساني كه در زندگي‌ام بسيار تاثير داشته و من هميشه از كنارش به آرامي گذشته‌ام برادر عزيزم نورالله است. يادم مي‌آيد وقتي در وطن بوديم با هم به اسب سواري مي‌رفتيم. ما دوستان خوبي بوديم. اولين شيشه‌ها را با هم شكستيم و حتي اولين سيگار را با هم كشيديم. اما زمان، مثل بادي كه برگ‌ها را از شاخه‌ها جدا مي‌كند، ما را از يكديگر دزديد. من به مكتب مي‌رفتم و او روزها كار مي‌كرد و شب‌ها درس مي‌خواند. براي او روزگار نقشه‌هاي بسياري كشيده بود و او مجبور شد بعد از صنف دوازدهم درس را رها كند.

من سر و كارم با مداد و دفتر و شعر بود و او زندگي‌اش با سيمان و رنگ و ديوار. چند بار به جرم افغاني بودن دستگير و به اردوگاههاي مهاجران فرستاده شد. به هر حال زندگي او مدام در گريز و سختي و مرارت بود. او تمام توانش را براي آرامش ما مي‌گذاشت. واقعا جوابي براي محبت‌هاي بيشمارش ندارم. به بودنش افتخار مي‌كنم و شادي‌اش را آرزومندم....

داوود سرخوش در استراليا

نوروز امسال با صداي خواننده نامي، داوود سرخوش براي افغانهاي مقيم استراليا، نوروزي به يادماندني بود. سلسله كنسرتهاي او از 29 مارچ (10 فروردين) در ملبورن آغاز شد و به ترتيب در شهرهاي آدليد، شبرتن، پرث و سيدني ادامه يافت.

تور هنري داوود سرخوش در سال 2008‌م از روسيه آغاز شد و او در 21 و 23 مارچ در شهر مسكو برنامه اجرا كرد كه با استقبال بي‌سابقه‌ علاقمندان همراه بود. سپس براي اولين بار به استراليا آمد و در پنج شهر بزرگ اين كشور، كنسرت‌هاي موفقي را در كارنامه هنري خود به جاي گذاشت.

و آخرين غزل سيد رضا محمدي

از كوچه‌ها كه مي‌گذرم با تو نيستم

اي چند عمر همسفرم با تو نيستم

صبح آمديم شانه به شانه‌ام ولي چه شد

از هر طرف كه مي‌نگرم با تو نيستم

بازار را دكان به دكان گريه مي‌كنم

هر چيز تازه‌اي بخرم با تو نيستم

در روزگار دربدري با تو بوده‌ام

از روزگار بد بدرم با تو نيستم

با تو زمین به شادی و غم دلپذبر بود

ای بی تو خاک غم به سرم با تو نیستم

اي زنده‌گاني به تمامي خيال پاک

اي تو هميشه در نظرم با تو نيستم

لعنت به زنده‌گي كه بدون تو بگذرد

لعنت به من كه مي‌گذرم، با تو نيستم

آپريل ۲۰۰۸- لندن

لينك‌:

روزنامه اعتماد / سعدي گلبياني، نقدي بر مجموعه شعر «من گرگ خیالبافی هستم»

بدون نامترين سرگذشت دنيا بود

elyasalavi — Sat, 22 Mar 2008 13:46:18 GMT

شادم چون كبوتري كه به سلامت به خانه رسيده باشد

با چند كرم كوچك بر نوك

و بي‌تابي كودكانش براي صرف شام

يك پياله چاي با سيد نادر احمدي

بار سوم بود كه تلفن زنگ زده بود و من حال جواب دادن نداشتم. اما اين بار سعي كردم از رختخواب بلند شوم. با تنبلي بلند شدم و به ساعت نگاه كردم. 10 كم 12 بجه ظهر بود. تلفن بيچاره هنوز به خودش مي‌پيچد. آن را برداشتم و با خستگي گفتم: الو، كيه؟ صدايي از آن طرف گفت: "منم، آماده باش تا ده دقيقه ديگه مي‌رسم ، چاي سبز و صبحانه مفصل را آماده كن، خداحافظ". اين را گفت و قطع كرد. هنوز گيج خواب بودم و يك لحظه هوس كردم بروم و دوباره دراز به دراز بيافتم، امّا اين كه استاد بود. به اطرافم نگاه كردم. اتاقي پر از كاغذ و رنگ و مداد و لباس روبرويم مي‌ديدم. آنها هم مثل من هر كدام يك گوشه‌اي خمار افتاده بودند. دست به كار شدم. تنها ده دقيقه وقت داشتم...

سيد نادر احمدي را در مشهد ديده بودم. اولين بار بود كه به جلسه شعر "درّدري" مي‌رفتم و او مجري جلسه بود. آدم شاد و سرزنده‌اي مي‌نمود. تازه كتاب دومش را چاپ كرده بود " گل پيراهن سارا". اما بعد از چند هفته شنيدم كه به به فرنگ رفته است. دوستانش از خوبي‌هايش مي‌گفتند و از شوخ طبعي و فكاهي‌هاي شيرينش و مدام مي‌ناليدند كه چقدر زود ما را فراموش كرد و به آن طرف آب‌ها دلبسته شد. ديگر كمتر شعر و نوشته‌اي از او در مجله‌ها ديده مي‌شد. خلاصه اين گذشت و بازي تقدير مرا به مهاجرت واداشت و اتفاقا به ولايتي آمدم كه نادر احمدي آنجاست و پس از سالها او را ديدم. ولي او عوض شده بود. آنطور كه انتظار داشتم شاد نبود، نمي‌خنديد و فكاهي شيرينش را هم نشنيدم. دلتنگ و غمگين مي‌نمود.

همان روزهاي اول به خانه‌اش رفتم و با هم در پارك كوچكي قدم زديم. عصر بود و درخت‌ها مي‌لرزيدند. ميان ما سكوت بود. گفتم:" استاد چرا اينقدر گرفته به نظر مي‌رسيد؟ آدم كه نبايد اينجا غمگين باشد. اينجا كه ..." او به من نگريست، لبخند كوچكي زد و شروع كرد به گفتن. از آمدنش به فرنگ! و قصه‌هاي تلخي كه باورش برايم مشكل بود. از تنهايي، بي‌همزباني و بي‌همكلامي. ازنامردمي بعضي‌هموطنانش. در آخر خنده تلخي كرد و گفت:" دلتنگي ساكتم كرده، خنده‌ را از لبهايم برده. بگذار چند روزي بگذرد خودت مي‌فهمي..."

حالا ماهها مي‌گذرد و من اندكي از حالي كه او در سالهاي اول غربت داشته را حس مي‌كنم. اما خودم را بسيار خوشبخت مي‌بينم كه كسي چون او در اين شهر است تا گاهي از اين شلوغي‌ها و خستگي‌ها و گرفتاري‌ها بگريزم و شعرهاي بادكرده‌ام را برايش بخوانم، از دوستان قديم قصه كنيم و گاهي بخنديم.

صداي زنگ در مي‌آيد. خودش هست. در را باز مي‌كنم. لبخند مي‌زند و داخل مي‌آيد. با دو نان تازه كه از دكان افغاني گرفته است. چاي سبز را در پياله مي‌ريزم. او به اتاقم مي‌نگرد و به شوخي مي‌گويد: ماشاءالله چه اتاق شاعرانه‌اي داري رئيس!

22/2/2008 آدلايد

از آخرين شعرهاي سيدرضا محمدي تقديم به وحيد طلعت

( هفته پيش به اتفاق با سيدرضا گپ زدم. همان صداي صميمي و شوخ و مهربان. كلي قصه كرديم و غصه خورديم و غيبت كرديم. و اين شعر را خواند و من هم تند‌تند نوشته كردم، اميدوارم صحيح باشد)

پس او نبود گلي روي دست صحرا بود

كه سخت در برهوت بهار تنها بود

پس او گلي كه نمو كرده بود از قحطي

كه دست رنج تمام ستروني ها بود

گلي كه نامش را هيچ كس نمي‌دانست

بدون نامترين سرگذشت دنيا بود

برآمد از صحرا از غبار خاك گذاشت

هزار مرتبه پر برگ بود، زيبا بود

تنش شكوه اساطیر باستاني شرق

تكلّمش ملكوت شرير اشيا بود

من از مسافرت پيري آمده بودم

كنار او، او كه او نبود امّا بود

به سردي جانش ديده‌ديده دست كشيدم

كوير لايزرع هر چه بود صحرا بود

مارچ ۲۰۰۸ لندن

چند لينك، ببينيد و لذت ببريد

تبريك صميمانه به دوست داستانويسم، حبيب صادقي براي برنده شدنش درپنجمین جشنواره سراسری شعر و داستان جوان سراسر کشور(ایران)

وبلاگ زيباي آدالار و وحيد طلعت و خاطره‌اش از سفر به مشهد.

سايت زيبا و جالبي به نام مركز هنرهاي معاصر افغانستان